Dziesięć zasad dla wróżki #19

*19*

          Illiam zawsze śpieszył się przechodząc obok parku wróżek i starał się nie rozglądać. Osoba, na którą wpadł okazała się jego dziwną wróżką.
          Nie moją dziwną wróżką, od razu poprawił się w myślach.
          — Przepraszam... — bąknął i podniósł wzrok.
          Spojrzenie w oczy wróżki zawsze wywoływało u niego nieprzyjemny dreszcz. Jej oczy (kocie, w kolorze fuksji) sprawiły, że w duszy zadrżał. Tym razem było to przyjemne. Zaklął w duchu uświadamiając sobie, że złamał kolejną, ósmą zasadę, ale nie przestał wpatrywać się w jej oczy.
          — Nic nie szkodzi — powiedziała. — Wczoraj... — zaczęła niepewnie.
          — Tak. — Uciął. Nie chciał, by kończyła.
          — Mhm... — mruknęła. — Chciałam... znaczy chciałabym spytać... czy dałbyś się zaprosić do kawiarni... — wymamrotała.
          Nie, nie, nie!, jego myśli podpowiadały mu.
          — Jasne — Powiedział zamiast tego z dudniącym sercem. — Znam jedną, gdzie jest dobra kawa latte. — Wróżka uśmiechnęła się z ulgą.
          Złamię zasadę szóstą! Złamię zasadę szóstą!
          — W porządku. Co powiesz na osiemnastą? — spytała.
          — Pasuje mi. Spotkamy się tutaj? — Mimo wszystko Illiam był przerażony, a innego miejsca na spotkanie nie mógł wymyślić.
          — Tak — odparła.
          — Okej. Ja... już pójdę. Lecę do pracy! — powiedział łajając się w myślach za dobór słów i pobiegł przed siebie.
          Lecę? Lecę! Tak, na skrzydłach, takich jak twoje!
          To był zdecydowanie zły pomysł. Złamał już trzy zasady, a miał zamiar zrobić to z kolejną.
          Jak leciał ten cytat? „Kiedy łamiesz zasady, łam je mocno i na dobre”? Jakoś tak... JAKI JA JESTEM GŁUPI!